Passages uit een nieuw decolleté:
Op 19 mei 2006 sta ik onder de douche en ontdek ik een knobbeltje in mijn borst. Borstkanker. Sinds drie weken heb ik een nieuwe vriend en ik ben verschrikkelijk verliefd. Ik wil geen kanker hebben.Ik wil zorgeloos genieten van mijn leven en van mijn nieuwe liefde. Dit is onwerkelijk, ik ben 35 jaar en te jong voor borstkanker. Mijn leven staat op zijn kop. Ik zit in een denderende trein en heb geen idee wat mij te wachten staat. Toch ben ik vastbesloten om mijn leven niet door de kanker te laten bepalen. Mijn leven is daar namelijk veel te leuk voor. Schrijven helpt me om mijn gedachten te ordenen en mijn emoties te uiten. Ik besluit om een weblog bij te houden, om alles van mij af te schrijven en ook om mijn familie en vrienden op de hoogte te houden. Mijn weblog groeit uit tot een boek; een verhaal over omgaan met borstkanker;bestraling,chemokuur en een hormoonkuur. De gevolgen voor mijn kinderwens. Leven met één borst. Een verhaal over moed en doorgaan. Pijn, verdriet en hoop. En liefde.
Dit is mijn verhaal.
Woensdag 24 mei
Met mijn nieuwe vriendje zit ik in de wachtkamer van het MCA. Bizar en onwennig; ik ken hem drie weken. Mijn borsten zijn net geplet in het apparaat voor een mammografie. Het doet pijn als mijn borsten voor de foto tegen de glasplat worden aangedrukt. We moeten even wachten want de foto wordt bekeken. Een verpleegster roep mijn naam en we lopen met haar mee. Het knobbeltje is duidelijk te zien en ik moet meteen door voor een echo. En daar lig ik dan met twee ernstig kijkende verpleegsters om mij heen. Wouter zit op een stoel in de ruimte. Wat zit hij ver weg, denk ik. Ik kijk naar het beeldscherm en mevrouw die de echo maakt, legt uit wat ze ziet. "Het ziet er niet goed uit, we willen een punctie maken." Het ziet er niet goed uit, herhaal ik in mezelf en ik durf niet naar Wouter te kijken. Voor ik door heb wat er allemaal om mij heen gebeurt is de punctie gemaakt. We zitten voor de nurse practitioner, die ons iets gaat vertellen waarvan ik niet weet of ik dat wel wil horen. " We moeten natuurlijk nog de uitslag van de punctie afwachten, maar je hebt zoals wij het nu zien een tumor in je borst en hij is kwaadaardig."
" Je zal rekening moeten houden met een operatie, borstamputatie, chemokuur en hormoonkuur."
Ik zeg niets, ik denk niets, ik ben verbijsterd.
' Hoe zit het met je kinderwens?"
Mijn kinderwens? Alles is onzeker besef ik. Wat ik wel heel zeker weet is dat ik niet dood wil en dat ik verliefd ben op Wouter. Overdonderd door dit bericht staan we weer buiten. Het zonnetje schijnt op mijn huid.
Ik had dit nooit verwacht en ik kan dit nog niet geloven. We lopen een rondje in het park. Hoe ga ik dit vertellen aan mijn familie en vrienden? Ik moet huilen en Wouter slaat een arm om mij heen.
Drie weken heb ik nu mijn nieuwe liefde. Ik wil dit niet, ik vind dit niet eerlijk! Net nu ik een leuke man heb ontmoet, ik wil gewoon onbezorgd verliefd zijn, genieten en elkaar leren kennen. Ik was zo blij, zorgeloos gelukkig. En nu is mijn toekomst, mijn leven heel onzeker. Is het wel eerlijk van mij om hem hierin mee te slepen? Mag ik dat wel van hem verwachten speelt er door mijn hoofd. Ik krijg bijna geen lucht meer, ik moet het hem vragen.
Wil je weten hoe het verder gaat? Lees meer in een nieuw decolleté. Bestel boek
Wat vinden anderen van dit boek? Reactie lezer | 