" In mei 2006 werd bij mij borstkanker ontdekt. Na een borstamputatie, bestraling en een chemokuur was eind 2007 mijn eerste doel mijn conditie weer op pijl te brengen en weer fit te worden.Tijdens mijn ziekte zocht ik naar manieren om toch maar te blijven bewegen, al viel dat soms niet mee. Ik had veel last van de bijwerkingen van de  chemokuur,maar als ik slap en misselijk was, ging ik toch naar buiten om een rondje met mijn hond te wandelen of probeerde ik een stukje te fietsen. Voordat ik ziek werd, deed ik aan spinning in de sportschool en paardrijden en zwom ik af en toe. Zwemmen was de beste optie om na mijn ziekte mee te beginnen. Het is een goede manier om je algehele conditie te verbeteren, maar het was ook de manier om mijn arm-en borstspieren te trainen en alles weer soepel te krijgen."

" Na de laatste chemokuur moest ik ook nog twee jaar een hormoonkuur volgen en daardoor kun je last krijgen van stemmingswisselingen en overgangsklachten. Intensief sporten heeft daar een positieve invloed op. Bovendien heb je als je sport minder kans dat de ziekte terugkomt. Dat was een extra stimulans. Twee weken na de laatste chemokuur lag ik in het water en al snel kon ik een kilometer lang schoolslag zwemmen. Ik vond dat eigenlijk een beetje saai en ik wilde graag borstcrawl leren. Mijn toenmalige vriend deed aan triathlon en zodoende ben ik lid geworden van DTC in Heerugowaard. Ondertussen volgde ik een Start to Run cursus. Dat gaf me een goed gevoel. Zo van:" ik ren de kanker uit mijn lijf en het komt lekker nooit meer terug." In de zomer ben ik ook mee gaan doen aan de looptraining van DTC in de duinen van Schoorl. En omdat ik geen auto heb en toch al veel fietste, was de stap naar triathlon nog maar klein. In juni 2008 heb ik mijn eerste 1/8 triathlon, meetellend voor het clubcircuit van DTC, in Alkmaar gedaan. Geweldig vond ik het. Het ging niet hard, maar dat maakte me niets uit."

" Ik vind het heerlijk om buiten te zijn en het leuke aan triathlon vind ik de afwisseling van sporten. Sporten is heel belangrijk voor mij. Het heeft mij echt door de periode dat ik aan het herstellen was heen gesleept. ALs ik me verdrietig voelde of onrustig door de hormoonkuur, ging ik toch hardlopen en daarna voelde ik me echt een stuk beter. Je kunt even helemaal je hoofd leegmaken. Verder heeft het sporten me het vertrouwen in mijn lijf terug gegeven. Toen ik voor de eerste keer vijf kilometer liep, durfde ik niet tot het uiterste te gaan. Maar toen ik merkte dat ik snel herstelde, durfde ik wel mijn grenzen weer op te zoeken. In de begin periode was sporten bijna een verslaving. Het was zó belangrijk dat ik het bijna niet met andere dingen,zoals het afspreken met vrienden, kon combineren. Inmiddels ben ik alweer 32 uur per week aan het werk en is sporten meer geïntegreerd in mijn leven. Pas na vijf jaar kun je jezelf genezen noemen en heb je net zo veel kans als iemand anders om kanker te krijgen. Maar ik voel me fit en gezond en heb weer veel energie. Ik ben ervan overtuigd dat dat komt omdat ik door middel van regelmatig sporten mijn conditie weer heb opgebouwd"

Bron:  Marcia Jansen- MTB triathlon Magazine april 2009

Meer informatie over kanker en sport is te vinden op de site van Tegenkracht:www.tegenkracht.nl